The Sun Also Rises

Vandaag begin ik, na een paar valse starten, aan dit boek:

maar dan met deze lelijke cover.

Van het eerste leerjaar tot het zesde middelbaar verslond ik boeken. Ik ging elke woensdag of zaterdag naar de bibliotheek met zowel mijn pasje als dat van mijn moeder of vader. In de vakantie stond ik er met drie pasjes, en zelfs dan werd het telkens lastig om niet halverwege de reis al zonder boeken te zitten. Tegenwoordig ben ik echter al tevreden als ik, naast de verplichte literatuur, aan 6 boeken per jaar geraak. En dát doet dan talen!

Bovendien leen ik geen boeken meer uit sinds mijn portefeuille (met bibliotheekpasje) ergens in Parijs rondzwerft. Ik koop mijn boeken, het liefst met harde kaft, witte bladen en een mooi coverontwerp. En toch zit ik hier nu met The Sun Also Rises voor mijn neus:  dunne vergeelde bladen, een schreeuwlelijke kaft en volledig elastisch. Dat het maar een beetje goed is!

Cornflakes and Chocolate Milk

Als ik morgen opsta, ga ik proberen om anders tegen het leven aan te kijken. Ik weet op voorhand dat het gaat mislukken, maar morgenochtend zal ik toch wel vijf minuten in de illusie verkeren dat het mogelijk is, net lang genoeg om op te staan en te gaan ontbijten. Papa is vergeten cornflakes te kopen, dus die motivatie was toch al weggevallen. Het is niet zo dat ik naar de zin van het leven zoek, of mijn leven maar niets vind, maar ik denk – nee, ik weet – dat ik op een verkeerde manier bezig ben. Ik pin mij vast aan alle dingen die niet gebeuren, in plaats van ze zelf te doen gebeuren. Make it happen, en zo. Het enige probleem is dat ik er eigenlijk niet in geloof.  Hoe zou ik erin slagen om dit voornemen te doen lukken? Mezelf voorwenden dat ik optimistisch ben, er met volle moed aan beginnen en dus eigenlijk een soort rol spelen in mijn eigen leven? Ah, wellicht sleur ik mezelf morgenochtend uit bed met de gedachte aan chocolademelk.