Als ik morgen opsta, ga ik proberen om anders tegen het leven aan te kijken. Ik weet op voorhand dat het gaat mislukken, maar morgenochtend zal ik toch wel vijf minuten in de illusie verkeren dat het mogelijk is, net lang genoeg om op te staan en te gaan ontbijten. Papa is vergeten cornflakes te kopen, dus die motivatie was toch al weggevallen. Het is niet zo dat ik naar de zin van het leven zoek, of mijn leven maar niets vind, maar ik denk – nee, ik weet – dat ik op een verkeerde manier bezig ben. Ik pin mij vast aan alle dingen die niet gebeuren, in plaats van ze zelf te doen gebeuren. Make it happen, en zo. Het enige probleem is dat ik er eigenlijk niet in geloof.  Hoe zou ik erin slagen om dit voornemen te doen lukken? Mezelf voorwenden dat ik optimistisch ben, er met volle moed aan beginnen en dus eigenlijk een soort rol spelen in mijn eigen leven? Ah, wellicht sleur ik mezelf morgenochtend uit bed met de gedachte aan chocolademelk.